تا بوي تنت به جان ديوانه رســـيد
جان از تله عقـــــــل به يكباره رهيــــد
تا زمزمه نگاهت از ديده گذشـــت
دل نيز ز شوق بوســـهاي پرده دريــــد
پنجم بهمنماه 1385
سلام كفشدوزك عزيز
چه شد كه ميزبانيت به ما رسيد!؟
كنار اين يقه
كه پاسبان گردني از آن ماست
نه رُسته ترگلي
نه مانده يادگاري از شميم بوستانكي؟!
هان!
نباشد اين فريب بويناك عطر شيشهاي
تو را به سوي من كشيده است؟!
ولي رفيق من!
كنار اين يقه كه هيچ
تمام شهر را اگر به زير بالهاي كوچكت كشي
گمان نميكنم كه سهمي از گلي به چنگ آوري
كه روزگار ما
نه جاي رستن گلي است!
گلي هم ار برويد از كنارهاي
به زير بار اين زمانه سياه
چنان خميده ميشود
كه رنگ و بوش ميپرد...
آهاي!
كفشدوزك عزيز!
كجا پريدهاي كنون؟
من از بيان اينهمه
فقط به فكر رهنمايي تو بودهام....
رفيق كوچكم!
مرا ببخش اگر كه رنجشي
تو را رسيد از كلام من
رفيق سرخ كوچكم
كجا پريدهاي كنون؟
كنون كه دورتر نگاه ميكنم
كنار اين رديف آجري
-كه خطي از شكوه سبز پشت آن
در اين سويش به يادگار مانده است-
به روي شاخههاي ياس صورتي
گلــــــــــــي شكفتــــه است ...
اگر چنين صبوريت به من نرفته بود
اگر هنوز ميهمان من بُدي
همان كنار باغچه
تو از شميم ياسهاي صورتي
مست ميشدي و من
از نوشتن حسادتم
در انتهاي اين خطوط ...
كه: خوش به حالت اي رفيق مخمليـــــــــــــــــــن!
نميدونم تا حالا اسم مهتابي چه ذهنيتي رو توي ذهناي عزيز شما به جا گذاشته؟! شب مهتابي؟ لامپ مهتابي؟! اما قصه «مهتابي» من مربوط ميشه به اون قديم نديما، وقتي كه از ايني كه هستم جوونتر بودم. اون وقتا جلوي عمارت قديمي خونه پدربزرگم يه ايوون بود كه كمي از سطح حياط بالاتر بود و مشرف به باغچه كوچيك پر از گل و درخت... كه غروبا، ماه كه درميومد، جمع ميشديم با عمه و عمو و بابابزرگ و مامانبزرگ كنار باغچه، تو اون ايوون و مينشستيم به خوردن چاي و شاهتوت درخت توي باغچه... اين جور ايوونهارو قديما بهش ميگفتن «مهتابي»، شايد چون همهء سال، شبها مهتاب ميگرفت...
حالا منم اسم اين گوشه تاريك و كوچيك و حقيرم رو گذاشتم مهتابي تا با هم بنشينيم و شاهتوت بخوريم و چاي بنوشيم و .... اگه پايه بودين گهگداري (البته فقط گهگداري) قليوني چاق كنيم. به هر حال خوش اومدين رفقا به كلبه خرابه من... ماهِش از من، ستارههاش از شما...
ميدونين ماه الكي ادعا ميكنه كه بزرگتره... چون ميدونه ستارهها خجالتي هستن و طفلكيها از يه فاصلهاي نزديكتر نميان... اما اميدوارم اينجا ستارههاي شما از تك ماه من جلوتر بيان و يه روزي تو اين مهتابي من مهمون شما باشم... اما فعلاً بايد بگم: رفقاي عزيزم خوش اومدين!
شب خانه
دوش...
پيشترها
مرداد 1387
تیر 1387
اردیبهشت 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
کوچه
بانوی بهار (... که پاییزش هم بهاری است!)