باز هم دستار بر سر، پردهاش بر رو
خيس گل نم از سرشك نرگس مستش
با دو چشم خون
خسته از افسون
خسته از افسوس
نه! پر از افسوسِ افسونِ
فريبي پست
چانه بر دستان
دست بر زانو
و آندو در آغوش
خويشتن را در ميان سوز سرمايي كه ميپيچيد
در ميان شب
وز شكوه آن
اشك ميآمد به چشم عابران كور
ميفشرد و فكر ميفرسود
زان فريب سرد
وآنطرفتر شوخ «تردستش»
طرح ميزد با لبانش پر ز زهر خندهاي مسموم
طرح ميزد
طرح يك بازي
بازي نفرين و رسوايي...!
من كه در اين هاله تاريك هستيسوز
رهگذاري بودم از جنس تماشايي
از ميان اشك يخبسته
خوب ميديدم
آنهمه آشفته طرحي را كه او ميزد؛
تو پنداري
ذرهبيني ساختند از اشك
در ميان تيرهچشمانم
آري... آري... خوب ميديدم
كه چگونه شكلهايش در ميان
كاغذي، آهسته آهسته
ميشكفت از خط
و خط از نقطه...
و در اين آشفتهبازار توهم
آنچه ميروييد
بوته تزوير بود از دانه ترديد
و تنهايي
و آن دگر سو باز ميديدم
يخزده دستار آن مرد اهورايي
اوفتاده پردهاش بر چهرهاي
غمناك
و پر از تدبير و تنهايي
در ميان چشمهاي يخزده از سوز سرمايش
قطرهاي آرام ميغلتيد
قطرهاي از جنس خون دل
قطرهاي كآرام يخ ميزد
همچنان چون آن دگر درهاي
غلتانش
و به آرامي يك لبخند
گوهري ميشد به زيبايي... به زيبايي!
باز ميديدم
مردك «تردستِ» بازيگوش
نقش ميسازد
از تمام نفرت دونش
با تمام همت دستش
نقشهاي پر ز ترس و
پر ز تنهايي
همچنانكه بازي دستان مستش را
با تمام هوش چشمانم
خيره ميديدم
ناگهان دستي
دستي از جنس شكيبايي
كوفت بر انديشهام تا آمدم با خود
باز ديدم نقش ترس و خشم و نفرت را
در ميان چهرهاي بيتاب
در ميان چهره آن شوخِ «تردستش»
در ميان كوهي از اندوه
آري اين بازي
- بازي نفرين و رسوايي -
بازي او بود
بازي او، و نه آن مرد اهورايي...
پس من آنجا خويش را خنجر بدستِ غيرت و تكبير و والايي
يافتم آلوده در خون
خون ناپاك فريب و حيرت و ترديد
غرق گوهر
گوهران پاك
غلتان از سر و چشمي كه ميخنديد
با صدايي پر طنين و لحني از طيف
توانايي...
باز من، من بودم آنجا
ديماه 1382 - قزوين
نميدونم تا حالا اسم مهتابي چه ذهنيتي رو توي ذهناي عزيز شما به جا گذاشته؟! شب مهتابي؟ لامپ مهتابي؟! اما قصه «مهتابي» من مربوط ميشه به اون قديم نديما، وقتي كه از ايني كه هستم جوونتر بودم. اون وقتا جلوي عمارت قديمي خونه پدربزرگم يه ايوون بود كه كمي از سطح حياط بالاتر بود و مشرف به باغچه كوچيك پر از گل و درخت... كه غروبا، ماه كه درميومد، جمع ميشديم با عمه و عمو و بابابزرگ و مامانبزرگ كنار باغچه، تو اون ايوون و مينشستيم به خوردن چاي و شاهتوت درخت توي باغچه... اين جور ايوونهارو قديما بهش ميگفتن «مهتابي»، شايد چون همهء سال، شبها مهتاب ميگرفت...
حالا منم اسم اين گوشه تاريك و كوچيك و حقيرم رو گذاشتم مهتابي تا با هم بنشينيم و شاهتوت بخوريم و چاي بنوشيم و .... اگه پايه بودين گهگداري (البته فقط گهگداري) قليوني چاق كنيم. به هر حال خوش اومدين رفقا به كلبه خرابه من... ماهِش از من، ستارههاش از شما...
ميدونين ماه الكي ادعا ميكنه كه بزرگتره... چون ميدونه ستارهها خجالتي هستن و طفلكيها از يه فاصلهاي نزديكتر نميان... اما اميدوارم اينجا ستارههاي شما از تك ماه من جلوتر بيان و يه روزي تو اين مهتابي من مهمون شما باشم... اما فعلاً بايد بگم: رفقاي عزيزم خوش اومدين!
شب خانه
دوش...
پيشترها
مرداد 1387
تیر 1387
اردیبهشت 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
کوچه
بانوی بهار (... که پاییزش هم بهاری است!)